تنهایی مر ادر آغوش گرفته است

سخت مرا می فشارد

بو می کند مرا

عمیق

بوسه هایی می نشاند بر جای جای صورتم

و لبم

سرم را بر می گردانم

عرق بر روی صورتش نشسته است

.

چشمهایم را بر هم می فشارم

حالم را بهم می زند

.

میان بازوان داغش

چشمم که  می افتد به تخت

نفسم به شماره می افتد

.

مقاومت کرده ام

مقاومت می کنم

 .

در را بکوب

فقط در را  بکوب

صدای پاهایت هم که بپیچد توی راه پله ها

قبول است

.

چشم هایم را می بندم و

آهسته می شمارم

.

.

.

بیا و بر روی سینه ام بکوب

بکوب

محکم بکوب

بکوب

 .

عشق را  بر روی سینه ام

تو ، تنها تو ، بکوب

                                                         م.س.ت

بی تاب که می شوم

بهانه گیر می شوم

این را فقط تو خوب می دانی

.

روی پهلویم بر می گردم به سمت دیوار

و می نگرم به عکس تو که روی دیوار نیست

.

من

دوری ، انتظار ، فاصله ، تقدیر  و ...

را می دانم .

.

.

.

از پله های تخت می آیم پایین

دختر : خوبی ؟

.

.

مکث می کنم

نمی دانم

                            من دوری ، انتظار و چند کلمه ی دیگر را می دانم .

             م س ت

                                                                             ۸۶/۱۱/۴

مستانه  ، گاه به گاه می آید با آن چشم های سیاهش و شنل همیشه بنفشش .

•      در آفتابی ِ روزهایت

             بارانی اختراع کرده بودم
                                       قطره هایش بنفش
                                                          طعمش توت فرنگی!
               افسوس
                         افسوس! ...

•     کبریت می کشم

             در سیاهی ِ شبهایم

            دود می افروزم 
                          تا اشک های چاک چاک را
                                                     بهانه ای شکسته باشد
              شعله های دود

               افسوس
                          افسوس! ...

•     چشم به راه باش بیایم

             برایم دست تکان بده
                                      از پشت پنجره

             هنوز هم
                           پَرپَری ِ چشمان توست
                                                   وسوسه ی پروازم.

م
س
خ

هیچ نگویید می خواهم بشنوم نگاه او را فقط.

صدای پاهایت که می پیچید توی گوش هایم

هر چه عشق بود

درون همان استکان چای جمع می شد  

.

.

.

چشم هایت را می دوختی به قالی

دست های من می لرزید و

تمام عشق من می ریخت روی قالی

. . .

این روزها که او برایم چای می ریزد

هر بار استکان چای را خالی می کنم روی قالی

به دنبال تو می گردم و عشق

                                                                           ۸ آبان ۸۶ - تهران

                  م.س.ت

از رفتن نگفتم ولی دیگر خیلی چیزها مثل گذشته نیست . دلم تنگ می شود ولی .

چشم هایم را که می بندم

                                          باران می گیرد

چشم هایم را باز می کنم

                                          تو سبز می شوی

                            ♥

              دلم برایت تنگ می شود خانه ی شکلاتی

              دلم برای تمامی این سطر های سپید که آغشته است به من به تو ،

              تنگ می شود .

              دلم برای خودم درون این اتاق

              دلم برای این کتاب ها دلم برای سکوت خانه هم تنگ می شود .

              تنگ می شود

              می شود .

             *  حرفی از رفتن به میان نمی آورم .

                 اما فراموش نمی کنم لحظه های بودنتان را . سپاس

                م.س.ت

پلک هایم که بیفتد روی هم

دیگر تمام است .

تکرار می شود تصویر هزار باره ی آمدنت

.

.

.

م.س.ت

تنهایی را جا می گذارم پشت در

در را باز می کنم

تو آمده ای

دستم لای در می ماند

پاهای من به پاهای تو می رسند

م.س.ت