| تبليغات | X |
دیگر شعر هم درد مرا دوا نمی کند
دفترم را می بندم
پنجره را باز می کنم
م.س.ت
● می پندارم
که
نیستی
انگار که هرگز نبوده ای
تا نبینم
آن روزی را که
نیستی
● تو
می روی
آتش سیگارم
خاموش می شود
آتش درون سینه ام
زبانه می کشد
م.س.ت
سخت است
.
زندگی را تاب آوردن سخت است
.
زندگی را بی دست های تو تاب آوردن سخت است
.
زندگی را بی دست های تو تاب آوردن
و دست های دیگری را گرفتن سخت است
.
زندگی را بی دست های تو تاب آوردن
و دست های دیگری را گرفتن
و یاد آوردن اینکه دست های تو چگونه آرام می گیرند این روزها
سخت است
.
او دست های مرا گرفته است
من دست های تو را می خواهم
.
باید بگریزم از تو
و یاد دست های تو
او بايد بگیرد دست های مرا
لب هایم را می فشارم
بر هم
تاب نمی آورم
می گریزم از او
به سوی تو
و دست های تو
آخر مرا نباید با تو و دست های تو کاری باشد
اوست که باید بگیرد دست های مرا
.
من تاب نمی آورم که دست های او بگیرد دست های مرا
می گریزم در برابر چشمان او
به سوی تو
و دست های تو
.
.
.
او میگیرد دست های مرا
جسم مرا
و نه روح مرا
بدنم درد میکند
.
اوست که دست های مرا گرفته است
و من به یاد می آورم که گريختم
و دست های تو را گرفتم
در برابر چشمان او
م.س.ت
جاده ها
بنگرید
پای آبله
جان بی توان
باور نمی کنید
اما می رسم
و باران به استقبالم می آید،
من پرنده ای هستم
که این همه راه را
به حرمت چشم به راهی هایش
بی بال آمدم.
م.س.خ
تنهایی مر ادر آغوش گرفته است
سخت مرا می فشارد
بو می کند مرا
عمیق
بوسه هایی می نشاند بر جای جای صورتم
و لبم
سرم را بر می گردانم
عرق بر روی صورتش نشسته است
.
چشمهایم را بر هم می فشارم
حالم را بهم می زند
.
میان بازوان داغش
چشمم که می افتد به تخت
نفسم به شماره می افتد
.
مقاومت کرده ام
مقاومت می کنم
در را بکوب
فقط در را بکوب
صدای پاهایت هم که بپیچد توی راه پله ها
قبول است
.
چشم هایم را می بندم و
آهسته می شمارم
.
.
.
بیا و بر روی سینه ام بکوب
بکوب
محکم بکوب
بکوب
عشق را بر روی سینه ام
تو ، تنها تو ، بکوب
م.س.ت
بی تاب که می شوم
بهانه گیر می شوم
این را فقط تو خوب می دانی
.
روی پهلویم بر می گردم به سمت دیوار
و می نگرم به عکس تو که روی دیوار نیست
.
من
دوری ، انتظار ، فاصله ، تقدیر و ...
را می دانم .
.
.
.
از پله های تخت می آیم پایین
دختر : خوبی ؟
.
.
مکث می کنم
نمی دانم
من دوری ، انتظار و چند کلمه ی دیگر را می دانم .
م س ت
۸۶/۱۱/۴
مستانه ، گاه به گاه می آید با آن چشم های سیاهش و شنل همیشه بنفشش .
بارانی اختراع کرده بودم
قطره هایش بنفش
طعمش توت فرنگی!
افسوس
افسوس! ...
در سیاهی ِ شبهایم
دود می افروزم
تا اشک های چاک چاک را
بهانه ای شکسته باشد
شعله های دود
افسوس
افسوس! ...
برایم دست تکان بده
از پشت پنجره
هنوز هم
پَرپَری ِ چشمان توست
وسوسه ی پروازم.
م
س
خ
هیچ نگویید می خواهم بشنوم نگاه او را فقط.
